Tien jaar woont Ahmed Boukhizzou (44) inmiddels op Sporenburg. Toen hij er kwam wonen, had hij een kind. Inmiddels zijn dat er drie geworden. ‘We slapen met zijn vijven op een kamer.’
Transportbedrijf
‘Toen we hier kwamen wonen was de woning groot genoeg. Nu wonen we te klein. Ik wil graag verhuizen, maar dat gaat nu niet.’ Ahmed is bezig een transportbedrijf op te richten. ‘Mijn doelgroep is de tweede generatie Marokkanen. Zij die een huis hebben in Marokko of zij die er familie hebben. Meestal als je erheen gaat vragen mensen je om spullen voor anderen mee te nemen. Medicijnen, hulpstukken of bijvoorbeeld traditionele Marokkaanse meubels.’
Toekomst
‘Nu richt ik me nog op Amsterdam, maar ik zie het zonnig in. Later wil ik uitbreiden. Een kantoor in Den Haag, Utrecht en Rotterdam. Er is genoeg werk. Dit werd altijd onbetaald gedaan. Volgens mij ben ik de eerste die het doet. Een brief zou ik nog wel meenemen als iemand me dat vroeg, maar als het echt om kilo’s gaat, dan blijf ik zakelijk. Mijn kosten lopen ook door.’
De woning
‘Dit is een raar huis. De huiskamer op de eerste etage is net een tennisbaan, zo lang. De kinderen fietsen er graag. Volgens de huisnormen zijn dit eensgezinswoningen, maar eigenlijk begrijp ik dat niet. Het huis heeft twee slaapkamers, een grote op de tweede etage en een kleine op de begane grond. Ik durf mijn kinderen daar niet te laten slapen. Als wij op twee hoog liggen en er gebeurt iets, dan horen we het niet.
De huiskamer heeft een soort balkonnetje, omringd door vier binnenmuren. Hij neemt me mee naar een afgesloten passage die tussen de huizenblokken doorloopt en aan zijn woning grenst. Er zitten garages met ijzeren hekken ervoor. ‘Als iemand zo’n garagedeur openschuift is het binnen net of er een vliegtuig overvliegt. De passage is overdekt, het geluid kan nergens naartoe.’
Buurt
‘De buurt is erg leuk. Het is heel rustig, net een dorp. Er wonen veel tvmakers hier. Die werken in de gebouwen van SBS verderop. Ik ben de enige Marokkaan in de buurt. Het contact met mijn buren blijft oppervlakkig. Mensen zeggen de ene dag wel gedag, en de volgende dag niet. Dan houdt het op. Ik probeer mijn kinderen wel het goede voorbeeld te geven. Met de ouders van kinderen die met mijn kinderen spelen, ga ik wel om. Dit is een aparte wijk. Ik erger me alleen aan het parkeergedoe hier. Parkeren is de zwarte olie voor stadsbeheer.
Auteur: Tamara Muller