Ook Assadaaka herdenkt de slachtoffers van de 2de wereldoorlog. Al jaren start de Stille Tocht bij het Buurthuis de Meevaart. Waarna op het Ceramplein de slachtoffers herdacht worden en we 2 minuten stil zijn.
Ook dit jaar doet Assadaaka mee aan de herdenking. Ongeveer 40 mensen liepen mee.
Na de plechtigheid met muziek uit o.a Chili en toespraken door vertegenwoordigers vanuit het stadsdeel en de vereniging voor Turkse ouderen, zijn we terug gelopen naar het buurthuis.

Daar hebben we stilgestaan bij de redenen waarom we herdenken.
De deelnemers vertelden elkaar wat 4 mei voor hen betekent. Zo vertelde iemand over zijn ouders en wat het voor hen betekende. Het herdenken van het offer dat gebracht is door zoveel mensen over de hele wereld. Voor anderen betekende herdenken een moment van bezinning over de wereld zoals die nu is: met hebzucht, nog steeds oorlog en verdrukking, maar ook dat je stilstaat bij het goede.
Een aantal deelnemers heeft de oorlog niet meegemaakt of was erg jong. Door leeftijd of doordat je in een relatief afgelegen plaats woonde. Toch komen ook zij met verhalen en vult ieder het herdenken op een eigen manier in: door te realiseren dat je vriendschap kan sluiten en dat dit ook thuis begint.
Een deelnemer vertelt dat hij de oorlog niet heeft meegemaakt, maar geraakt werd 5 jaar na de oorlog door een gedicht en dat daarmee voor hem het herdenken begon.

Het lied der achttien doden
Een cel is maar twee meter lang
En nauw twee meter breed,
Wel kleiner nog is het stuk grond
Dat ik nu nog niet weet,
Maar waar ik naamloos rusten zal,
Mijn makkers bovendien,
Wij waren achttien in getal,
Geen zal de avond zien.
O lieflijkheid van lucht en land
Van Hollands vrije kust,
Eens door de vijand overmand
Vond ik geen uur meer rust.
Wat kan een man, oprecht en trouw,
Nog doen in zulk een tijd?
Hij kust zijn vrouw, hij kust zijn kind
En strijdt de ijd’len strijd.

Ik wist de taak, die ik begon,
Een taak van moeiten zwaar,
Maar ‘t hart, dat het niet laten kon,
Schuwt nimmer het gevaar.
Het weet hoe eenmaal in dit land
De vrijheid werd ge?erd,
Voordat een vloek’bre schennershand
Het anders heeft begeerd.

Voordat, die eden breekt en bralt
Het misselijk stuk bestond,
En Hollands landen binnenvalt
En brandschat zijne grond;
Voordat, die aanspraak maakt op eer
En zulk Germaans gerief,
Ons volk dwong onder zijn beheer
En plundert als een dief.
De Rattenvanger van Berlijn
Pijpt nu zijn melodie;
Zowaar als ik straks dood zal zijn,
De liefste niet meer zie
En niet meer breken zal het brood
Noch slapen mag met haar,
Verwerpt al wat hij biedt of bood,
Die sluwe vogelaar!
Gedenkt, die deze woorden leest
Mijn makkers in de nood,
En die hun nastaan ‘t allermeest,
In hunne rampspoed groot,
Gelijk ook wij hebben gedacht,
Aan eigen land en volk,
Er komt een dag na elke nacht,
Voorbij trekt ied’re wolk.

Ik zie hoe ‘t eerste morgenlicht
Door ‘t hoge venster draalt,
Mijn God, maak mij het sterven licht,
En zo ik heb gefaald,
Gelijk een elk wel falen kan,
Schenk mij dan Uw gena,
Opdat ik heen ga als een man
Als ‘k voor de lopen sta
Jan Campert

Aan de Stille Tocht en discussiebijeenkomst hebben deel genomen: de Multiculturele vriendschapsvereniging in Nederland Assadaaka, Comit? Onze Hoop en Stichting Interculturele Zorg consumenten In Nederland (SIZIN) en ZIN.

Voordat, die eden breekt en bralt
Het misselijk stuk bestond,
En Hollands landen binnenvalt
En brandschat zijne grond;
Voordat, die aanspraak maakt op eer
En zulk Germaans gerief,
Ons volk dwong onder zijn beheer
En plundert als een dief.
De Rattenvanger van Berlijn
Pijpt nu zijn melodie;

Uiteraard een mooi gedicht van de dichter die dit geschreven heeft vanuit een ‘persoonlijk’ ervaren?

Ik zag vandaag op Duitsland 1, de ARD, een meisje van pak weg 15 jaar die zei dat ze iets wilde doen vanuit een schuldgevoel naar de slachtoffers van de tweede wereld oorlog. “Wir m?ssen etwas gut machen”, zei ze woordelijk. Een meisje van vijftien! Daarom gaat zij met haar klas een oude synagoge die niet meer in gebruik is sinds de tweede wereldoorlog opknappen. Dit vind ik heel erg. Een meisje van vijftien gaat gebukt onder iets waar zij zelf noch part noch deel aan heeft gehad. Is dit wat wij willen in onze maatschappij?

Overigens dat ze die synagoge opknapt vind ik persoonlijk een goed idee, deze viel namelijk onder de monumententzorg.

Het gaat mij dus om de reden, het waarom van deze actie!

Gebleken is uit meervoudig ‘psycho-somatisch’ onderzoek dat met name langdurige schuldgevoelens een oorzaak kunnen zijn van uiteindelijk allerlei nare aandoeningen zoals: burnout, overspannen zijn, hoge bloeddruk, depressie.