RTL nieuws heeft, met een beroep op de WOB gevraagd de ranglijst van de 40 grootste probleemwijken bekend te maken. Dat heeft Minister Vogelaar 4 juli afgewezen. Tegen dit besluit is RTL Nieuws in beroep gegaan en de Amsterdamse Rechtbank heeft nu RTL nieuws in het gelijk gesteld. Toch weigert minister Vogelaar nog steeds om de lijst openbaar te maken. De reden daarvoor is dezelfde als die de Rechtbank naast zich neer heeft gelegd: Bekendmaking van de rangorde zou leiden tot verdere stigmatisering, de lijst werkt immers al stigmatiserend, volgens de minister. Nu de lijst uitblijft, moeten we die zelf maar gaan gokken. *tromgeroffel. Ik gok op een top 3 plaats voor de Indische Buurt. 

2.4.2. Door verweerder is uitsluitend het bepaalde in artikel 10, tweede lid, aanhef en onder g, van de Wob ten grondslag gelegd aan het besluit in primo en het bestreden besluit.
Thans dient de rechtbank de vraag te beantwoorden of verweerder de openbaarmaking van de rangorde van de 40 wijken heeft mogen weigeren met een beroep op artikel 10, tweede lid, aanhef en onder g, van de Wob. Bij de rechterlijke beoordeling dient het uitgangspunt van de Wob - openbaarheid is regel - zwaar te wegen.

2.4.3. Gegeven dit uitgangspunt dient verweerder uitvoerig en gedegen te motiveren waarom het verzoek van eiser om openbaarmaking van de rangorde niet kan worden ingewilligd.

2.4.4. Niet is in geschil dat van de door verweerder openbaar gemaakte lijst met 40 wijken een stigmatiserende werking uitgaat.

2.4.5. Verweerder heeft overwogen dat openbaarmaking van de onderlinge rangorde leidt tot een extra stigmatisering.
Deze motivering van verweerder is echter niet van een andere onderbouwing voorzien dan de motivering die is gegeven ten aanzien van het stigmatiserend effect van openbaarmaking van de lijst van alle 40 wijken (zonder onderlinge rangorde).
Het bestreden besluit berust in zoverre niet op een deugdelijke motivering.

2.4.6. Zelfs indien met verweerder zou moeten worden aangenomen dat sprake zou zijn van een extra stigmatisering, dan is op geen enkele manier onderbouwd dat dit nadeel dusdanig is dat het onevenredig is. Het bestreden besluit vormt dan ook een onjuiste toepassing van artikel 10, tweede lid, aanhef en onder g van de Wob.

De uitspraak van de rechter is helder, als je stigmatisering wil voorkomen, had je ook geen lijst met 40 probleemwijken moeten opstellen.
Minister Vogelaar betreurt de uitspraak van de rechter. ‘De laatste overeenkomsten voor de wijkenaanpak zijn onlangs getekend. Alle partijen willen enthousiast aan de slag met de uitvoering hiervan. De publicatie van een ranglijst geeft alleen maar negatieve energie.’ Juristen van het ministerie bestuderen nu de uitspraak van de rechtbank. Na de vakantie neemt de minister een definitief besluit over een eventueel hoger beroep.

Bron: Ministerie van VROM, nu.nl, rechtspraak.nl,
De uitspraak is terug te vinden via het LJ-Nummer: BD 8447

Ik zie een oplossing, publiceer de lijst, wordt er ook nog wat gedaan aan de dure brandstofprijzen met al die extra vrijkomende energie.

Een ivoren toren uitspraak. Met zo´n uitspraak kun je toch geen beleid meer voeren.

“Prioriteiten stellen is verboden, want dat betekent dat daarmee iets aan de hand is.”

Dat Vogelaar de lijst achter houdt vind ik best. Zoals Marco weet valt er op statistieken altijd wat af te dingen. Dus wie er op één, twee of drie staat is niet belangrijk, voldoende is al dat hij op de lijst van veertig staat.

Waarschijnlijk ligt het probleem niet bij stigmatiserende effecten, maar bij de verifieerbare eigenschappen van betreffende wijken, die als arbitrair te noemen getal uit de bus zijn gekomen aan de hand van een aantal criteria, waar mogelijk andere wijken ook (ruim) aan voldoen. Dat brengt oncontroleerbare budgettaire effecten met zich mede, een aanwijzing dat het beleid, hoe goed ook bedoeld, niet geheel slim in elkaar steekt. Mogelijk is het beleid ook in strijd met gelijkwaardigheidsprincipes, en had het zich beter op kernproblemen dan op fysieke buurten moeten richten. Maar deze wijkgerichte aanpak zou best uitgebreid kunnen worden naar de volgende ‘brandhaarden’, alleen dat kan natuurlijk pas nadat de huidige gang van zaken geëvalueerd is, want alleen dan weet men of het zinvol is extra te investeren op deze manier.
Lijkt me overigens ook lastig evalueren als je niet weet over welke wijken het nu precies gaat (en zo homogeen achterstallig zijn de meeste wijken nu ook weer niet...).

NB link naar LJ nummer BD8447

Het Algemene Wet Bestuursrecht artikel waar Vogelaar zich op beroept is het volgende:

Artikel 8:29
1.  Partijen die verplicht zijn inlichtingen te geven dan wel stukken over te leggen, kunnen, indien daarvoor gewichtige redenen zijn, het geven van inlichtingen dan wel het overleggen van stukken weigeren of de rechtbank mededelen dat uitsluitend zij kennis zal mogen nemen van de inlichtingen onderscheidenlijk de stukken.
2.  Gewichtige redenen zijn voor een bestuursorgaan in ieder geval niet aanwezig, voor zover ingevolge de Wet openbaarheid van bestuur de verplichting zou bestaan een verzoek om informatie, vervat in de over te leggen stukken, in te willigen.
3.  De rechtbank beslist of de in het eerste lid bedoelde weigering onderscheidenlijk de beperking van de kennisneming gerechtvaardigd is.
4.  Indien de rechtbank heeft beslist dat de weigering gerechtvaardigd is, vervalt de verplichting.
5.  Indien de rechtbank heeft beslist dat de beperking van de kennisneming gerechtvaardigd is, kan zij slechts met toestemming van de andere partijen mede op de grondslag van die inlichtingen onderscheidenlijk die stukken uitspraak doen. Indien de toestemming wordt geweigerd, wordt de zaak verwezen naar een andere kamer.

Dus wat zijn de gewichtige redenen volgens verweerder Vogelaar?

Volgens verweerder leidt dit tot waardevermindering van vastgoed en een geringere bereidheid van particuliere partijen om te investeren. Verweerder heeft overwogen dat bewoners het niet prettig vinden als de wijk waar zij trots op zijn als ‘echte’ probleemwijk wordt neergezet. Verweerder heeft er ook op gewezen dat na de eventuele openbaarmaking van de rangorde de focus op de slechtste wijken zal komen te liggen en dat op deze wijken een negatief effect zal afstralen. Voorts heeft verweerder benadrukt dat openbaarmaking tot veel onrust zal leiden in de wijken die bovenaan de lijst staan als gevolg van de aandacht die de media hieraan zullen besteden. Volgens verweerder kan een mogelijk positief effect van de plaatsing op de lijst teniet worden gedaan door een negatieve typering van de betreffende wijk. Verweerder heeft geconcludeerd dat het belang van het voorkomen van onevenredige benadeling van de wijkbewoners zwaarder moet wegen dan het publieke belang van openbaarmaking van de rangorde. Het gericht schenken van aandacht aan de wijken die het hoogst op de lijst van 40 staan, zal extra stigmatiserend werken. Verweerder heeft erop gewezen dat de wijken door openbaarmaking een slechter imago zullen krijgen en heeft voorts gerefereerd aan negatieve ervaringen met eerdere media-aandacht.

Waarmee de rechtbank het verweer van tafel veegt is boven in de column te lezen, maar

Verweerder heeft overwogen dat openbaarmaking van de onderlinge rangorde leidt tot een extra stigmatisering.
Deze motivering van verweerder is echter niet van een andere onderbouwing voorzien dan de motivering die is gegeven ten aanzien van het stigmatiserend effect van openbaarmaking van de lijst van alle 40 wijken (zonder onderlinge rangorde).
Het bestreden besluit berust in zoverre niet op een deugdelijke motivering.

vind ik wel aanvechtbaar. Publicatie van de lijst op alfabetische volgorde zou mijns inziens best kunnen, zij het dat bepaalde bezitters van onroerend goed zich dan geconfronteerd zouden zien met potentiële waardeverminderingen los van de staten van de panden. Maar dat is absoluut geen nieuw gegeven. Als de bodem verontreinigd is, dan is er ook via (moeizame) procedures compensatie aan te vragen. Maar hier doet het me meer denken aan waardevermindering vanwege politiek elitedenken, bv het situeren van asielzoekerscentra, of opvanghuizen voor (ex-)psychiatrische gevallen worden ondanks het dienende algemeen belang afgeserveerd als in potentie aangevoelde individuele benadelingen. Door nu tot het uiterste te gaan mbt geheimhouding van de 40 kiest de Staat voor een weg waarbij in ieder geval niet zij de aanzet heeft gegeven tot vergroting van marktschommelingen in deze…

Een mogelijke lacune in de Wet Openbaarheid van Bestuur wetgeving is artikel 3 lid 3:

Artikel 3
1.  Een ieder kan een verzoek om informatie neergelegd in documenten over een bestuurlijke aangelegenheid richten tot een bestuursorgaan of een onder verantwoordelijkheid van een bestuursorgaan werkzame instelling, dienst of bedrijf.
2.  De verzoeker vermeldt bij zijn verzoek de bestuurlijke aangelegenheid of het daarop betrekking hebbend document, waarover hij informatie wenst te ontvangen.
3.  De verzoeker behoeft bij zijn verzoek geen belang te stellen.
4.  Indien een verzoek te algemeen geformuleerd is, verzoekt het bestuursorgaan de verzoeker zo spoedig mogelijk om zijn verzoek te preciseren en is het hem daarbij behulpzaam.

Op zich is het een goede zaak om niet per se belang te dragen in het geheel, maar out of the blue informatie eisen zonder motivering lijkt mij ook wat ver gaan. Nadere toespitsing hierop zou bijvoorbeeld kunnen leiden tot het mogelijk maken van openbaring van AIVD gegevens (dan is er een meer inhoudelijke afweging mogelijk), of het weer in het relatief openbare domein brengen van het bij het Nationale Archief opgeborgen totale dossier van klokkenluider Spijkers, juist vanwege de te bespreken validiteit van de motivatie.

Antwoord op Kamervraag 11 aangaande het laatste geval luidt overigens:

11. Zijn de documenten op de inhoudslijst met medeweten en instemming van de heer Spijkers in dit archief beland? Zo neen, waarom niet?

Op 29 november 2002 is een Vaststellingsovereenkomst gesloten tussen de heer Spijkers en de Staat der Nederlanden, zoals ik u eerder meldde onder meer in de brief aan de Kamer van 29 augustus 2005 (kamerstuk 28686, nr. 6). Het doel van deze overeenkomst was de beëindiging van de geschillen tussen de heer Spijkers en het ministerie van Defensie. In deze overeenkomst zijn onder andere afspraken gemaakt over de toekenning van een schadevergoeding van 1,6 miljoen euro aan de heer Spijkers, over een excuusbrief en over een koninklijke onderscheiding. Een vergelijkbare Vaststellingsovereenkomst is getekend tussen de nabestaanden van de heer Ovaa en de Staat der Nederlanden.
Artikel 7 van de Vaststellingsovereenkomst met de heer Spijkers bepaalt dat het ministerie van Defensie ervoor zorgt dat eventuele negatieve informatie en/ of informatie waardoor de heer Spijkers in welke mate dan ook wordt belemmerd, uit de systemen wordt verwijderd, de zogenaamde administratieve rectificatie. Het adviesbureau Deloitte heeft het ministerie van Defensie geadviseerd over de vraag op welke wijze uitvoering zou moeten worden gegeven aan dit artikel. Op basis van het advies van het adviesbureau Deloitte zijn alle documenten met betrekking tot de heer Spijkers, (de nabestaanden van) de heer Ovaa en het mijnongeval in 1983 en 1984 ondergebracht in het Nationaal Archief. De heer Spijkers is destijds gevraagd naar zijn oordeel over dit advies maar hij heeft geen inhoudelijke reactie gegeven, zoals onder andere is gemeld aan de Kamer in de brief van 29 augustus 2005. Op 25 november 2006 hebben de ministeries van Binnenlandse Zaken en Defensie, het Nationaal Archief en een notaris een convenant gesloten over de bewaring van de collectie betreffende de heer Spijkers voor de duur van twintig jaar.
De Nationale Ombudsman heeft in zijn rapport “Uitvoering vaststellingsovereenkomst in de zaak Spijkers “(31 oktober 2006, rapport 2006/ 390) het volgende opgemerkt: “ Uit het onderzoek is gebleken dat Deloitte, met inachtneming van de bepalingen van de Archiefwet, de Wet openbaarheid van bestuur en de Wet bescherming persoonsgegevens, heeft gezocht naar een mogelijkheid de documenten over de zaak Spijkers zoveel mogelijk bijeen te brengen in een afgesloten ruimte van het Nationale Archief. De Nationale Ombudsman is van oordeel dat daarmee recht wordt gedaan aan de bedoeling van de bepaling over de administratieve rectificatie.�

Daar is al aan te zien welk een juridische overmacht de Staat kan uitoefenen, dus die motivatie lijkt mij een geschikt breekijzer, temeer omdat zaken alleen met echt succes aangespannen kunnen worden als alle dossiers op tafel kunnen komen. Het ging toch over het controleren van de macht en het handhaven van rechtvaardigheid?

NB ik woon zelf in Feijenoord, dus de Indische Buurt staat (ver) onder onze klassering ;@)

ik snap jullie niet.
De wob is juist hartstikke goed, die heeft een hoop ministeriele nnsens aan de kaak doen stellen, verder: hoezo zou 3awb hier uberhaupt relevant zijn, das echt bijzaak,
het gaat om het beroep van de Minister op 10g Wob. Je hoef namelijk als je een goede reden hebt, belangrijke informatie niet prijs te geven, moet je wel een goede reden hebben, en die heeft de minister dus niet. Daar heeft de rechter wat mij betreft groot gelijk in.
Minister Vogelaar heeft geen enkel cijfermateriaal of andere kundige onderbouwing dat er sprake zou zijn van stigmatisering, of zelfs een extra stigmatisering ten opzichte van de lijst alleen; ze stelt het gewoon. De rechter eist juist dat je het geheim houden van zo een lijst “uitvoerig en gedegen [te] motiveren” moet.
Prima, zegt de rechter dan, maar als dat al zo is, maak die lijst dan uberhaupt niet openbaar.

waarom mag dit nieuws niet openbaar worden? Ik denk wel dat marco gelijk heeft dat zoiets absoluut niet quantificeerbaar is, maar waarom wordt er dan uberhaupt door het ministerie een ranglijst opgesteld, we moeten toch weten in hoeverre de ranglijst een prioriteitenlijst is, als je ooit over de minister wil oordelen bij de verkiezingen.
Ik vind het overigens een heel heldere uitspraak, ben erger gewend.

Bekendmaken van de top 40 is nodig voor het uitvoeren van beleid. het willen weten van een top drie heeft geen enkele toegevoegde waarde. Of het moet sensatie zijn.

Wij moeten toch weten hoe zij dat beleid uitvoert, we kunnen zelf op at5 constateren dat ze voortdurend met haar kont in amsterdam geuzenveld staat papiertjes te prikken met schoolkinderen, hier in de IB en de oostkant van amsterdam zien we haar niet, volgens mij in arnhem ook niet. ik wil wel even of dit cijfermatig onderbouwd wordt.
Hoe kunnen wij beleid in de gaten houden als we alleen indirect kunnen zien hoe het wordt uitgevoerd? Het is een noodzakelijk middel om te zien of de gelden voor probleemwijken (en dat is erg veel) goed besteed wordt.
En daar geloof ik eerlijk gezegd al geen sikkepitje van. De woningbouwverenigingen (Rochdale bijv. ) staan net iets te hard te springen om hun huizen te slopen en er peperdure dingen neer te zetten, terugkomen betekent meer geld per jaar kwijt aan huizing, weggaan betekent geld kwijt aan verhuizen. Voor de mensen zelf levert al dat slopen dus niks op.
Waar gaat al dat geld van het Ministerie voor het slopen heen? Naar de woningbouw"verenigingen", niet naar de mensen die in de slechte wijken wonen. Laten we zeggen dat anders ons zeeburgswelzijns beleid misschien wel iets meer zou floreren dan het nu doet dankzij dat civic drama.

De Wob is nog steeds hard nodig. Het is een integraal onderdeel van ons toch al gebrekkige checks and balances. De politie houdt ook al graag alles geheim (denk maar niet dat je de laatste twee berichten terugvindt, lokale pers kan zich voor lokaal nieuws nog het beste via de ANP bedienen) we weten helemaal niks van hoe ons kabinet geformeerd is, en we worden belaagd met spamberichten van lokale overheden over hoe goed alles wel niet gaat, zo goed dat we nu bij u aan de voordeur staan, om te kijken of u wel netjes met zijn twee woont en de kinderen goed opvoedt.

Weten is meten!

Om te weten hoe het beleid wordt uitgevoerd, hoef je geen kennis te hebben van de top drie. Dan moet je weten welke maatregelen genomen worden.

welke maatregelen waar worden genomen, en dan kan ik er desnoods nog zelf een top 3 uit samenstellen,

Dat is idd wetenschap, en daar gaan bronnen aan vooraf oftewel metenschap, maar de bronnen dienen geverifieerd te worden voordat er definitieve conclusies worden getrokken. Als semipsycholoog kan ik er nog bij aanvullen dat dingen in je hoofd verankeren op ‘geloof’, ‘vertrouwen’, uit ‘zekere’ bron, uit vertrouwen, etc, ongeverifieerd een struikelblok zal blijken te zijn in de intellectuele ontwikkeling, vooral als er de gehele tijd een geloofsfactor een rol speelt. Dat laatste maakt immers genuanceerde gedachtenvorming onmogelijk omdat er wordt vastgehouden aan ooit eens om voor welke reden dan ook belangrijk geachte dogmata.
Overigens zijn paradigmata daar een reflectie van, zij het beter onderbouwd.

geloven is een ander woord voor het zal allemaal wel

Er wordt idd ook geschreven over ‘volgelingen’ in de bijbel. En als je van het ‘rechte pad’ af zou dwalen kun je een gram Gods verwachten, of op zijn minst fluiten naar een luilekkerleventje in het hiernamaals.

De lijst krachtwijken is wel degelijk bekend ("http://www.vrom.nl/Docs/Wijkaanpak/Tijdbalk/Bijlage 2.pdf"), maar de ranglijst zal waarschijnlijk aan de hand van de te investeren gelden af te leiden zijn. Hier valt het Actieplan Krachtwijken te downloaden, en daarin staat op pagina 10 dat de gemeenten een regierol hebben bij het opstellen van de wijkactieplannen dus uit vergelijking van de plaatselijke dossiers zal ook een rangorde kunnen worden afgeleid, temeer omdat er geoormerkt geld in de wijken zal worden gestoken. Daar is waarschijnlijk RTL allemaal te lui voor om dat te onderzoeken, ff snel sensationeel nieuws brengen op zo goedkoop mogelijke wijze hè?

Postcodegebied 1094 is naar ik begrijp de Indische Buurt, en postcodegebied 1092 de Oosterparkbuurt.

1) Hier valt te lezen hoe aan de hand van 18 indicatoren (bijlage 1; zie ook het kamerstukkenoverzicht) tot een selectie van 140 buurten is gekomen, en in bijlage 1a staan de eerste veertig in tabelvorm, op alfabetische volgorde, maar wel met de scores op de tot indices samengevoegde indicatoren. Omdat bijlage 1b de andere honderd bevat is zo te achterhalen hoe betreffende scores geïnterpreteerd moeten worden.

2) In de kamerbrief van 24 april 2007 is te lezen hoe de selectie feitelijk heeft plaatsgevonden, namelijk per postcodegebied, maar over de preciese weging van de indicatorenclusters wordt geen inhoudelijke informatie verstrekt.

3) In bijlage 2 van de kamerbrief van 31 mei 2007 staan alle postcodegebieden van de veertig buurten.

4) In de brief van 26 september 2007 worden de 18 indicatoren verdedigd, en nader uitgelegd dat problemencumulatie voorrang krijgt boven een hoge score op een enkele indicator, waar over het algemeen al ander beleid voor bestaat ter leniging. Ook valt erin te lezen dat Vogelaar ‘oordelen van de bewoners over de wijk belangrijke indicatoren’ acht. In het bijgeleverde rapport valt op pagina 4 te lezen dat de gewichten voor de vier thema’s die opgebouwd zijn uit de 18 indicatoren gelijk gewogen werden (’weegfactor 1’; zie ook §2.3 en §3.2), dus die kunnen gewoon opgeteld worden bij elkaar. De verhuisgeneigdheid (zie ook §5.4 en pagina 38) gecombineerd met de waardering van de woonomgeving en die van de woning kan als indicator worden gezien van in hoeverre bewoners de problematieken herkennen, dus de optelsom kan dan door dit samengestelde getal gedeeld worden.

5) In de brief naar de gemeenten van 1 februari 2008 staan indicatieve bedragen over diverse posten die de 18 gemeenten van de veertig krachtwijken tegemoet zullen kunnen zien. Daar we ook de omvang van de buurten te weten kunnen komen, kunnen we een probleemrangorde inschatten. Meegenomen dient te worden de 250 miljoen die de woningcorporaties zouden gaan bijdragen. Deze cijfers kunnen de via de bovenaangehaalde onderzoeksgegevens bereikte rangorde bevestigen. Want als je kijkt hoeveel er per inwoner gedokt moet gaan worden dan komt Amsterdam Oost er nog genadig vanaf, echter Groningen, Leeuwarden, Eindhoven en Deventer niet. Dan valt het zelfs in het Utrechtse Ondiep nog mee...*

Dus de ranglijst informaitie ligt grotendeels op straat, zeker met wat additioneel rekenwerk. Het beperkt zich echter tot de wijken ipv de postcodegebieden.

* Overal 1 miljoen van aftrekken (omdat voor wijken met relatief weinig inwoners dat basismiljoen hard aantikt) en nog eens uitrekenen hoeveel er per bewoner gaat worden geïnvesteerd levert als koplopers in aan te pakken wijken Deventer, direct gevolgd door Ondiep in Utrecht, gevolgd op afstand door Leeuwarden en de Rotterdamse Zuidelijke Tuinsteden, waarna Nijmegen, Eindhoven Woensel West en Zaanstad nog volgen…

Mij lijkt het bestuur in deze dus openbaar genoeg.

Indische Buurt in de top 3? Neuh, lijkt me niet. Als je de lijst van 40 wijken bekijkt, staan er wijken op die veel meer problemen kennen en vooral een minder goed toekomstperspectief hebben. Neem buurten als het Utrechtse Kanaleneiland, de Falgabuurt in Den Helder of gewoon heel Nieuw-west.

Longlist na aftrek van de initiële miljoen basissubsidie:

Deventer Rivierenwijk
Utrecht Ondiep
Rotterdam Zuidelijke Tuinsteden
Leeuwarden Heechterp/Schieringen
Nijmegen Hatert
Eindhoven Woensel West
Zaanstad Poelenburg
Amersfoort De Kruiskamp
Rotterdam Oud Zuid
Rotterdam West
Rotterdam Noord
Maastricht Noordoost
Groningen De Hoogte
Utrecht Kanaleneiland
Arnhem Malburgen/Immerloo
Arnhem Presikhaaf
Den Haag Schilderswijk
Amsterdam Bos en Lommer
Amsterdam Nieuw-West
Amsterdam Oost
Den Haag Transvaal
Rotterdam Vreewijk
Eindhoven Doornakkers
Rotterdam Bergpolder
Den Haag Zuid-West
Alkmaar Overdie
Heerlen Meezenbroek
Amsterdam Bijlmer
Rotterdam Overschie
Utrecht Overvecht
Arnhem Klarendal
Arnhem Het Arnhemse Broek
Schiedam Nieuwland
Amsterdam Noord
Eindhoven Bennekel
Utrecht Zuilen Oost
Groningen Korrewegwijk
Den Haag Stationsbuurt
Dordrecht Wielwijk/Crabbehof
Enschede Velve-Lindenhof

Dit is dus de lijst aan de hand van de toegedachte woningcorporatie-inspanningen, en de hoogste inspanning per inwoner staat bovenaan.